4+4+4 EĞİTİM SİSTEMİMİZ

Türkiye’nin tek sorunu haline gelen yeni eğitim sistemimiz, çok eleştiri alsa da Türkiye’nin % 50 dilimlik kısmı bu eğitimi onaylıyor. Onaylamayan kısım ise başta biz eğitimciler, anne-babalar ve bazı pedagoglarımız.

Durum böyle olunca, herkes bu eğitimi onaylamak için parmağını kaldırmıyor. Son 5 ayda her gün çıkan yeni haberlerle, kimisi asılsız olmak üzere, ortadada her ağızdan çıkan asılsız haberler yerini alıyor.

Anne ve babalar biz eğitimciler kadar şaşkın.

Ne yapacağız öğretmenim?

Sizce bu çocuk ilköğretime hazır mı?

Ben bu durumu onaylamıyorum. Benim çocuğum kendisinden büyük çocuklarla aynı sınıfta yapamaz!

Bu düşüncelerden sonra, yine haberlerden duyduğumuz kadarıyla; zaten başında öğretmenlere söz hakkı verilmedi. İlköğretime hazır olmayan çocuklar için önce yaş grupları ay olarak değiştirildi. İlk 6 ay bir sınıfa son 6 ay bir sınıfa. Verilecek eğitim ise anaokulundan farksız olunacak denildi. Yani bu yaştaki çocuk oyuna henüz doymadığı için yine aynı şekilde oyun ile birlikte ilköğretime hazır olacaktı.

Eğitimi verecek öğretmen, belli aşamalardan geçtikten sonra müfredata uygun eğitimi, çocuklara verecek.

Her şey bir yana da kanunları çıkaran kişilerin, bu çocuklarında bir söz hakkı olduğunu düşünmemeleri beni çok üzdü. Kendi hayatları üzerinde en önemlisi de eğitim sisteminin bu kadar çabuk değişen bir ülkede olmalarıyla beraber, ileriki hayatlarının nasıl etkilendiğini düşünemediler.

Bir anda anaokulundan mezun oldu bu minicik bedenler.

Birde bunların yanında okula göndermeyen anne ve babalara yüklü miktarda para cezası, bu ceza ödenmez ise hapis cezasına kadar kanunların uygulanacağı kulağımıza geldi.

Sürekli asılsız çıkan haberleri dinledik bizlerde. Kulaktan dolma duyurularla hareket ettik.

Ortalık birbirine girdi, kavgalar çıktı.

 Çocuklar üzüldü. Kimisi arkadaşından ayrıldığı için kimisi de oyun oynayamayacağı için.

Özel okula gidecek çocuklar diğerlerinden daha şanslı. Çünkü yaş grupları ilk 6 ay ve son 6 ay şeklinde ayrılarak, farklı sınıflarda okuyacaklar. Gördükleri eğitim sıkıcı olmadan, oyun ile birlikte öğrenecekler.

Öğretmenleri de bu konuda iyi bir eğitim alarak, donanımlı bir şekilde sınıflarda olacak.

Sonuç olarak;

8 yıllık zorunlu eğitim kalktı, ‘’ 4+4+4 ‘’ şeklinde kademeli eğitim yerini aldı. Liseler 2012-2013 yılından itibaren zorunlu oldu.

Okula başlama yaşı, 7 değil 5 yaşını doldurmuş 6 yaşından gün almış çocuklar okula başlayacak.

Sonuçlar bu. Fakat Devlet Büyüklerimiz şunu unutuyorlar, MUTLU ÇOCUK HERZAMAN ÖĞRENİR. Peki, bu çocuklar bu şekilde mutlu olabilecekler mi?

Çocuk Haklarındaki birkaç madde ise diyor ki;

1-Devlet, hakların uygulanması konusunda çaba gösterirken başta anne baba olmak üzere çocuktan sorumlu olan kişilerin haklarına karşı saygılı olur.

2-Her çocuk, görüşlerini serbestçe ifade etme, kendisini ilgilendiren her konuda görüşlerinin dikkate alınmasını isteme hakkına sahiptir. Herkesin çocukları dinleme, onların fikirlerini öğrenme ve onlara saygı gösterme sorumluluğu vardır.

SEVGİLER

MUTLU ÇOCUK ÖĞRENİR

BİLİYORUM ARTIK…

Şimdi bir ben bir sen kaldık. Yüreğim ve sen. Yüreğim ve ben… Bir tek ben… Tek olma zamanı şimdi. Bak yaz geldi mevsimler geçti. Göz açıp kapadık zaman doldu. Şimdi ise yaz geldi.Sonra sonbahar gelecek ve son olacak.Son baharım olacak.

Bu sancılar zor ve ağır. İçimdeki boşluk kadar ağır. Üzülmek kırılmak kadar ağır.

Sebepsiz gitmeler, her defasında üzülmek içinin sızısını es geçmek kadar ağır. Bana baktığın o anlamlı gözler kadar ağır. Sessizce gitmek kadar, bir şeyleri yıkıp düzeltmek kadar ağır ve can yakıcı. Bilmez ki yüreğim içini, seni…

Yoruldum diye haykırmak kolay değil. Ama bedenim artık bu yorgunluğu bu zorlukları kaldırabilecek kadar taze değil. Yaralı, bir kuşun kanatlarından yara alıp ve bir daha düzelemeyip uçamaması gibi bir şey. Bak günler geçti, zaman geçti, saatler, dakikalar. Geçti… Ama acımı dindiremedi. Şimdi her şeye teslim oldu. Teslim oldum. Yok olma zamanı şimdi.

Kaybettiklerimi kolay kazanamasam da kaybettim. Şimdi ben kaybettiklerimin arkasından kaybetmemek için uğraş veremesem de, kalbim bu kadar kırılmışken bir daha düzelemeyeceğini bilsem de buraya kadarmış diyorum.

Sessizliğimin başlangıcındayım, senli veya sensiz. Yüreğimin suskunluğundayım içim acısa da acımasa da.

Senin kadar susuyorum işte. Senin kadar haklıyım. Senin kadar öfkeliyim.

Evet, şimdi sessizliğim kadar yokum.  Sığamıyorum artık dünyaya dar geliyor her yer bana.

Günler uzuyor, saatler, dakikalar uzuyor. Gidebildiğim kadar gitmek, yok olabileceğim kadar yok olmak isterdim. Varlığımdan bir haber olmanı, varlığımı varlığınla bile hissetmemeni isterdim. İçimin bu rüzgârında, rüzgârın seni alıp götürmesini isterdim. 

Ne seni tanımak ne de bu dünyada görmek isterdim. İçim şimdi acıyor ya benim, artık el gibi yabancısın bana.

Kim bilir beklide sen benim hayatımda yanımdan geçip giden bir yabancı olarak kalacaktın…

Ama işte kim bile bilirdi ki?

Nereden bilebilirdim ki hayatın merkezi olduğunu?

Biliyorum işte artık, yaşamak için sana gerek olmadığını.

Biliyorum artık, hayatın devam etme gerçeği olduğunu…

Ve ben biliyorum ki, canımın sensizde can olduğunu…

BEN VARSAM...

Şimdi sen de ben varsam varsın. Şimdi sen benim yüreğimde içimin büyüklüğü, kalbimin derinliği kadar öte, güzel bakılmamış, hissedilmemiş ve belkide hiç hissedilmediği kadar büyük ama uzaksın.

Denize bakıyorum uzağa, çok uzağa. Seni göremeyeceğim yere kadar ileriye… Bir varsın bir yoksun… Ben sende varsam sende varsın…

Özlemek değil bu… Hiçbir zaman görememe korkusuyla her güneş aydınlandığında uyandırılmak kadar acı verici bir şey bu. Bazen uyanmamak için odayı karanlık yapmak, kurulan çalar saatleri duymazlıktan gelip içimden dua etmek ne olur sabah olmasın diye.

İşte böyle bir şey sende var olmak.

Elif  Şafak diyor ki; kişi sevdiğini Allaha emanet edermiş bir daha görmek için. Şimdi sende Allaha emanetsin.

Artık benim halimden yazılar, satırlar anlamıyor… Anlamak, senin beni sevdiğini anlayabilmek ve bilmek kadar zor.

Bende var olman, bir annenin aniden aldığı bebek haberi gibi hem haberli hem habersiz, şaşırtıcı, mutluluk verici, üzücü, kırıcı, onur verici, yüreklendirici, şefkatli, güzel, iyi, kötü, çirkin, yani anlayacağın bir o kadar karışık ama çok net.

Şimdi bendeki seni tarif edebilir misin? Edebilirler mi?

Sen beni anlayabilir misin? Benimle bir ömür boyu bu duygularla yaşayabilir misin?

Bana, benim kendime gösterdiğim kadar sabır gösterebilir misin? Beni benim kadar düşünüp sevebilir misin?

Benim içimdeki yara kadar acı verebilir misin?

Hayatımın en mutlu anını sende benimle yaşayabilir misin?

Yapabilir misin?

……

Yok olduğun kadar var olabilir misin?

Olmak veya olmamak açık ve net! Şimdi sen bende var mısın?

Söylesene yüreğin, için ne kadar büyük?

Söylesene birden fazla kaç kişiyi sevebiliyorsun?

Söylesene acı çektirmek umursamamak hoşuna mı gidiyor?

Şimdi sen nerdesin? Ne yapıyorsun?

Sahi ya ben bu kadar soruyu sana sorarken sen şimdi, benim kadar, benim içimin büyüklüğü kadar var mısın?

Şimdi anladın mı artık benim olmadığım bir yaşamda seninde var olmayacağını!

Şimdi anladın mı artık ben varsam sende varsın !...

TÜRKİYE'DE KADIN OLMAK !

Nasıl ve ne tür eleştiriler alacağımı düşünmeden yazmaya başlayacağım.

Kadın Olmak…

Nasıl bir şey? Nasıl bir duygu?

Peki ya kadın olarak ezilmek, gururunun ayaklar altına alınması, dışlanmak?

Ne olursa olsun Türkiye’de Kadın Olmak yalnız kalmaktan daha da zor. Bundan yıllar önce bir kitap okumuştum ‘’ Kadınları Kadınlar da Eziyor ‘’ bunu zamanla büyüyerek anladım.

Yaşanmışlıkları inkâr edemem. Bir kadın olarak bende çok zor günler geçirdim, üzüldüm, dışlandım, ezildim, hor görüldüm. Ama ne olursa olsun hiçbir zaman benliğimden kişiliğimden hiçbir şey kaybetmedim. Kimi kadınlara göre beklide daha olgun daha güçlüydüm, kimisine göre daha güçsüz, daha kırılgan belki de daha da kişiliksizdim.

Her şey aslında, olmak veya olmamakla ilgili.

Ya iyisin ya kötüsün. Ya başarılısın ya da başarısızsın. Ya sevilirsin ya da sevilmezsin. Aslında kadınsan eğer Türkiye de Ya Varsın Ya da Yoksun.

Bunu sen belirleyemiyorsun. Toplum, çevre, insanlar, hayat, dünya belirliyor. Üzücü olanda ne biliyor musun, hayatında ki yaşam çerçeveni başkalarının belirlemesi.

Keşke, çocuk kalabilsek. Ama öyle bir dünyada yaşıyoruz ki, kız çocuklarının bile kendisiyle savaşması mümkün değil. Başkalarıyla savaşmak onlar için ufak yaşlarda başlıyor.

Küçük yaşlarda istismara uğruyorlar. Fiziksel istismar, cinsel istismar, duygusal istismar ve daha birçok istismar var.

Hayat, kelimesinin daha ne olduğunu bilmeden bu dünyaya getirilmiş kız çocukları, yaşamının geri kalan ortalama 50 yılını bazen kölelik, bazen de kaçırılıp sadece cinsel bir obje görevini üstlenerek yaşamaya devam ediyor.

Sevgisiz dünyaya gelmiş bu çocuklar, ileriki hayatlarında bu yaşam tarzını kendileri de seçebiliyor.

Nefsine hâkim olamayan, birçok insanın kullanıp ve hiç düşünülmeden bir köşeye attıkları kadınların sayısı her geçen gün artıyor ve bunun önüne geçilemiyor. Artık bunu ne hukuk çözebiliyor ne de devlet. Öyle ki, tecavüze uğramış bir kızın yaşı reşit diye, hâkim kız için kendi rızası ile olmuştur diyip davayı kapatabiliyor. İşte bizler böyle bir hukuk sistemi içinde yaşıyoruz. Bu kızın ileriki hayatı, etrafındaki toplum kimin umurundaki. Peki ya toplumun bu kıza yaşatacaklarının bedelini kim ödeyecek.

Beş yaşında kaçırılan çocuklar bile artık tecavüze uğruyorlar. İnsanlar yazık, vah vah demekten başka ne yapıyorlar. Beş yaşındaki bu çocuğun yaşadıkları, beş dakikalık bir zevk uğruna, belki de hayatının geri kalan yılları bir anda yanıp kül oluyor. Elimizden ne geliyor. Hiçbir şey…

İnsanlık bu denli kör olmuş ve biterken, içinde biraz insanlığı olan insanlar neler yapıyorlar bu durum için, sadece üzülmekten başka…

Hayatının baharında olan bu kız çocukları, bu hayata ne kazandırabilir acıdan, umutsuzluktan, yılgıdan başka.

Kadın Olmak işte çok zor!

Her şeyin Kadınların üzerinde olması… Hayat mücadelesinin o yorgunluğu bile sadece kadına aittir.

Kadındır erkeği erkek yapan!

Gerisini siz düşünün bunu bile kadın yapıyorsa eğer daha kadının yapabileceği ne kalıyor ki zaten?

Kadının çenesi çalışmasa eğer, erkeğin beyni çalışmazmış derler. Düşününce de eee bi yerde haklılar diyorsun J

Bugün haberlerde izledim zavallı adamcağız eşinden dayak yiyormuş. Eşinin savunması da şöyle ben vurmuyorum dövmüyorum sadece kızıyorum. Kaynanam sinirlendiriyor diyor.

Bayağı bir zaman öncede karısını öldürüp evinin bodrumuna, diğer odasına kilitleyenlerin imi görmedik.

Bundan iki hafta önce bir adam eşini öldürüyor ve eşinin kafasını kesip, poşetin içine bırakarak sokaklarda bir hafta boyunca dolaşıyor.

Evleniyorsun o kadınla, o zaman neden bunu yapıyorsun?

Sevmiyorsan ayrıl, boşan! Bu kadar iğrençliğe ne gerek var?

Tabi iğrençlik değil bunların yaptıkları daha fazlası ama…

Daha dün gazetede gördüm, 85 yaşındaki adam 80 yaşındaki eşini bıçaklayarak öldürmüş… Peki ya bunlara ne demeli. Ben bunlara genelde İnsan demiyorum ve insan sınıfına da sokmuyorum.

Bir kadın olmak vardır, bir de erkek olmak…

Bir erkek olmanın görevleri ve getirdikleri vardır, bir de kadın olmanın…

Her işin bir zorluğu olduğu gibi, bu görevleri üstlenip uygulamakta zor olsa da, çözüm katil olup cinayet işlemekte değildir.

Ölüm zaten her canlının tadacağı bir gerçektir. O gerçeğe siz karar veremezsiniz.

Yani uzun lafın kısası sen erkeklik yapıp kadın canı alıyorsan sen adam gibi erkek değilsindir.

İşte şimdi Türkiye'de Kadın Olmak ne kadar zorsa, adamlığında adam olmak gibi zorlukları var !!!

SEVGİLER…

NY…